ชุดาอร กับ อาการ “จิตตก”

“ฤดูที่ฉันเหงา – FLURE”

 

ในชีวิตจะมีหนึ่งฤดู ทำให้ฉันนั้นรู้สึกคิดถึงคนหนึ่งคน
เธอคนนั้น เราพบกันและต้องไกลในวันที่ฝนพรำเช่นวันนี้ฝนตก ยิ่งนึกถึงทีไรก็ยิ่งชุ่มฉ่ำอุ่นในหัวใจ
แม้ว่าคืนนี้อากาศจะหนาวสักเท่าไร
ก็ขอฝากลมฝนช่วยเป็นสื่อให้เธอรู้ว่าฉันคิดถึงและยิ่งคิดถึง
ในคืนที่ฝนโปรยเราอยู่ด้วยกันตรงนี้
ฉันเหงาเธอรู้ไหม ฉันหนาวจนแทบขาดใจ
ไม่มีอ้อมกอดจากเธอที่รู้ใจรอคอยเธอกลับมาหา
เฝ้ารอจนฝนซา สุดท้ายก็ว่างเปล่า

ยังจดจำทุกสิ่งที่สวยงามทุกความรู้สึกก่อนนั้นที่ใกล้กัน
ในวันนี้ ยังเฝ้ารออยู่ที่เดิมในคืนที่ฝนพรำไม่ไปไหน

ฝนตก ยิ่งนึกถึงทีไรก็ยิ่งชุ่มฉ่ำอุ่นในหัวใจ
แม้ว่าคืนนี้อากาศจะหนาวสักเท่าไร
ก็ขอฝากลมฝนช่วยเป็นสื่อให้เธอรู้

ว่าฉันคิดถึงและยิ่งคิดถึง
ในคืนที่ฝนโปรยเราอยู่ด้วยกันตรงนี้
ฉันเหงาเธอรู้ไหม ฉันหนาวจนแทบขาดใจ
ไม่มีอ้อมกอดจากเธอที่รู้ใจรอคอยเธอกลับมาหา
เฝ้ารอจนฝนซา สุดท้ายก็ว่างเปล่า

ฉันคิดถึงและยิ่งคิดถึง
ในคืนที่ฝนโปรยเราอยู่ด้วยกันตรงนี้
ฉันเหงาเธอรู้ไหม ฉันหนาวจนแทบขาดใจ
ไม่มีอ้อมกอดจากเธอที่รู้ใจ

ฉันคิดถึงและยิ่งคิดถึง
ในคืนที่ฝนโปรยเราอยู่ด้วยกันตรงนี้
ฉันเหงาเธอรู้ไหม ฉันหนาวจนแทบขาดใจ
ไม่มีอ้อมกอดจากเธอที่รู้ใจ

 

♥

 

กว่าจะเลือกเพลงได้ ก็ใช้เวลาเกือบ 2 ชั่วโมง
เพราะเมื่อ search คำว่า “เหงา” เพื่อหาเพลง
ผลการค้นหา พบเพลงเป็นร้อยเพลง….

ทำไมถึงเป็นเพลง “ฤดูที่ฉันเหงา” น่ะเหรอ?

ก็เพราะ “เหงา” น่ะสิ ถามได้ เฮ้ออออออออ
… ถึงแม้ว่าคืนนี้ อากาศจะหนาวสักเท่าไหร่ …

เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นสดๆร้อนๆ เมื่อคืนนี้
อยู่ดีๆก็มีอาการ “จิตตก” ขึ้นมาซะอย่างนั้น
อยู่ดีๆ ก็ “ร้องไห้” ออกมาแบบไร้สาเหตุ

เมื่อปิดคอมฯ ทุกอย่างก็ดูจะประจวบเหมาะซะเหลือเกิน
เข้านอน ห่มผ้า เหม่อมองท้องฟ้านอกหน้าต่าง…
น้ำใสๆ ไหลออกมาโดยไม่มีเหตุผล
เสียบคร่ำครวญที่เงียบงำ เริ่มเปล่งออกมาทีละนิด
จนไม่สามารถเก็บกักความรู้สึกเอาไว้ได้
หมอนที่คุ้นเคย ช่วยเป็นไหล่ของใครสักคน
ที่คอยซับน้ำตาของฉันเอาไว้

นาทีแล้ว นาทีเล่า……….

ไม่รู้ว่านานแค่นไหนที่ น้ำตาเจ้ากรรมไหลออกมา
เมื่อรู้สึกตัวตอนแสงอาทิตย์แยงตา รู้สึกปวดปร่าที่ตาทั้งสอง
ร่องรอยของอาการ “จิตตก” หลงเหลือให้เห็นอย่างชัดเจน
….ดวงตาทั้งสองข้าง แดงเถือก ใต้ตา ปูดบวม….
ผลผวงของน้ำตา…ทำให้หน้าตาที่ดูแย่อยู่แล้ว ยิ่งแย่ไปอีก

ทำไมหนอ ทำไม…อาการแบบนี้ ถึงต้องมาเกิดกับฉัน???

แต่……

“มันไม่ใช่ครั้งแรก”

 

โปรดติดตามตอนต่อไป…